ผมเคยเจอกับ ลี-อัญชลี อนันตวัฒน์ เพียงครั้งเดียว แถมครั้งนั้นยังเป็นการเจอแบบฉุกละหุกเพียงไม่กี่นาทีบนทางเชื่อมต่อรถไฟฟ้า สถานีสยาม บุคลิกอันโดดเด้ง เซอร์เรียล (เพื่อนของเธอเป็นคนนิยาม) ของลี ทำให้ผมเกิดอาการตื่นตาพอสมควร แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับอาการตื่นใจที่ผมได้จากการท่องจักรวาลชวนฝันผ่านทางผลงานของเธอ

เริ่มวาดภาพประกอบมานานแค่ไหน แรงบันดาลใจส่วนใหญ่ได้มาจากอะไร
ถ้าจะนับจริงๆ ก้อเริ่มมาตั้งแต่ตอนยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย น่าจะสักปีสามปีสี่ เกือบหกเจ็ดปีแล้วมั้ง แต่ว่า มันเริ่มมีแนวทางชัดเจนจริงๆ น่าจะตั้งแต่ปี ๒๐๐๙ นะ แรงบันดาลใจส่วนใหญ่ มันพูดยากแฮะ บางที ไปเห็นภาพถ่ายคนบางภาพ แล้วก้อรู้สึกว่า อยากวาดภาพในสไตล์เราให้ออกมาให้ได้อารมณ์แบบนี้บ้างจัง หรือไม่บางที มันก้อเห็นภาพขึ้นมาในหัวเองว่า อยากได้ คนหน้าตาแบบนี้ๆ สีแบบนี้ๆ หรือบางที ก้อไปด้นสดเวลาวาดเลยก้อมี

^ Faces ภาพใบหน้าเพื่อนๆ ของลี เป็นผลงานยุคแรกๆ ที่ใช้สีเมจิกเกือบทั้งหมด

ส่วนใหญ่คุณใช้วิธีด้นสด หรือคุณวาดภาพร่างขึ้นมาก่อน
งานส่วนใหญ่ อาจจะเริ่มจากมีภาพในหัวคร่าวๆ ว่าอยากวาดสื่ออารมณ์แบบไหน ถ้ามีชัดมากๆ บางทีก้อตั้งใจสเก็ตไว้บ้าง แต่บางทีก้อไปด้นๆ อีกทีตอนวาดเลย ผสมๆ กันไป แล้วแต่อารมณ์ขณะนั้น

บางครั้งคุณวาดภาพเพื่อนในจินตนาการของคุณขึ้นมา เล่าเรื่องพวกเขาให้ฟังหน่อยสิ
จริงๆ ตอนแรกที่เริ่มซีรี่ย์นี้ ก้อคิดว่า จะไล่วาดเพื่อนฝรั่งๆ ตอนที่อยู่ที่เมลเบิร์นให้มันครบทุกคน ตามสไตล์ของเรา โดยมีเอกลักษณ์โดดเด่นบางอย่างของเค้าแสดงออกมาในภาพของเรา เสร็จแล้วทีนี้ บางทีมันดันมีภาพอย่างอื่นขึ้นมาในหัว เราก้อแบบเออ ต้องวาดออกมา ซึ่งมันไม่มีตัวตนจริงๆ เราก้อเลยคิดว่า เออ ตั้งชื่อให้มันแล้วกัน มันอาจจะมีคนนี้อยู่ก้อได้ แต่เราไม่มีโอกาสรุ้จักเค้าในชีวิตจริงๆ ฮ่าๆๆ แอบคิดว่าเค้าคงเป็นมนุษย์จากจักรวาลอื่น ติดต่อเรามา กึ๋ยๆ

ผมชอบงาน Installation ของคุณมากเลย ไม่ทราบว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้เห็นงาน Installation ของคุณอีกไหม
ชอบงาน installation ของตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้ กำลังแอบหาสถานที่จัดแสดงสำหรับปีนี้อยู่แฮะ คิดๆ ไว้บ้างแล้ว ยังไง ปีนี้ คงต้องแสดงอีกสักหน มีสถานที่ไหนแนะนำๆ บอกได้นะฮะว์ เอาแบบที่เต็มที่ๆ ได้ เลอะๆ เทอะๆ ได้

^ “Ooomong: Building Tunnels and Pondering Infinity” ผลงานจัดวางที่ลีทำร่วมกับ Zoe Scoglio ณ กรุงเมลเบิร์น

^ “Bits of Arab Telephone” ลีทำร่วมกับกลุ่ม Tape Projects

^ ลีภายในงาน “Rim of Universe” นิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของเธอ

พูดถึงผลงานล่าสุด “ฝังความทรงจำ” ช่วยเล่าให้เราฟังหน่อยว่าเป็นไงมาไง
งานฝังความทรงจำ นี่ก้อได้โจทย์จากคิ้มมาว่า ออกแนวงานรื่นเริง โครงกระดูกเต้นรำๆ ก้อเลยลองหาภาพแนวคนจับมือเต้นๆ มาเป็นแรงบันดาลใจ (ต้นแบบในการวาดด้วย) เสร็จแล้วก้อมาวาดให้เป็นแบบคนหรือมนุษย์เผ่าที่เราชอบวาดๆ อยู่แล้ว แล้วก้อพยายามแอบใส่ความหมายไปนิดหน่อย จริงๆ ไม่ค่อยคุ้น ในการวาดแบบมีโจทย์แบบนี้ ยิ่งใส่ความหมายไปในงานแนวนี้ด้วย ก้อไม่ค่อยชิน คิดไรลึกซึ้งมากไม่เป็น ก้อเอาแบบนี้เลยละกัน ง่ายๆ ดี ฮ่าๆๆ

^ ฝังความทรงจำ โปสเตอร์ผลงานล่าสุดของลี

รู้มาว่าคุณชอบไปสวนสัตว์พาต้า คุณชอบอะไรในนั่นหรือ
สวนสัตว์พาต้า นี่เพิ่งมาประทับใจตอนหลัง แต่ตอนเด็กๆ บ้านอยู่แถวนั้น ก้อได้ไปบ่อยๆ เลยคุ้นชินอยู่แล้วบ้าง แล้วพอกลับไปอีกรอบ มันเหมือนได้ทบทวนความทรงจำ เพราะมันมีพวกภาพบางอย่าง ที่มันติดอยู่ในหัวเรา เอาไปฝันตั้งแต่เด็ก จนนึกว่ามันเป็นความจริง ยกตัวอย่างเช่น ซากปลากระเบนตัวยักษ์ในตู้กระจก ที่เรานึกมาตลอดว่า ที่บ้านยายของเรามีเก็บไว้ตัวนึงเช่นกัน แต่ความจริงเราฝันไปเอง แล้วก้อประทับใจในความเก่า ทรุดโทรม ความ Kitsch ของมันในตัวเองแบบไม่ได้ตั้งใจเลย มันแอบทั้งน่ารักทั้งเศร้าๆ ไปในตัว

^ Sam realize he forgot to buy Choco Pop on the way back home!!!

คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่อง “มนุษย์ต่างดาว”
เราเชื่อว่า มันต้องมีมนุษย์ต่างดาวจริงๆ แน่นอน ไม่ก้อสิ่งมีชีวิตแบบอื่นในต่างจักรวาล แล้วก้อเชื่อว่า ความฝันคือโลกอีกโลกหนึ่งที่เราอาศัยอยู่จริงๆ (อันนี้ เริ่มเชื่อแบบจริงจังขึ้นทุกวัน)

^ dfbgregerwg? sdfe….. ผลงานสื่อผสมชื่อประหลาดนี้ก็อยู่ในยุคใช้สีเมจิก

ความทะเยอทะยานอันสูงสุดของคุณคืออะไร
ความทะเยอทะยานอันสูงสุดคือ อยากดังๆ ได้ไปแสดงงานที่ต่างประเทศทั่วโลก ฮ่าๆๆๆ ได้วาดรูปและทำงานศิลปะไปตลอดชีวิต ไม่ต้องไปทำอย่างอื่นเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง หาเลี้ยงชีพจากการเป็นศิลปินได้จริงๆ รวมทั้งมีเงินเหลือดูแลครอบครัว และตอบแทนคนที่เรารักได้บ้าง ฮ่าๆๆๆ

^ “life life life” ผลงานอนิเมชั่นนามธรรมที่เฉลิมฉลองความสุชสันต์ของชีวิต

^ Pooookaw = Mountain อนิเมชั่นที่ลีทำกับเพื่อนๆ